Maar de lente wist het niet...


Het was begin 2020… De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug. Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020… Ineens kwamen de mensen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch! De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg…Iedereen wist wat er aan de hand was…

Maar de lente wist het niet. En de bloemen bleven uitkomen. En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan. En de zwaluwen kwamen weer terug. En de lucht werd oranje en blauw. Het werd later donker en ’s ochtends vroeger licht.

Het was Maart 2020… De jongeren studeerden online, vanuit huis. Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis. Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen. Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten. Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars. Mensen moesten vanuit huis gaan werken. Ondernemers kwamen in de problemen. De meeste kinderen konden niet meer naar school. Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het…

Maar de lente wist het niet en het ontsproot. Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af. Ze schonk de mensen haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren.

Het was Maart 2020. Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief. Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, maar anderen móesten. Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging. Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk. In de supermarkt waren allerlei schappen leeg. Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en
niemand wist wanneer dat weer kon. Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was. Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk… Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit… En de weken duurden ineens veel langer… En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen… De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held… De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde.
Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien. De Magnolia stond in de knop. De vogeltjes begonnen aan hun nestjes. De lucht werd steeds gezonder.

En toen… Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt. Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen. Er was weer tijd om te schrijven en te lezen. Mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit.

Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug. Mensen hadden van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin. Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden. Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken.

Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit. Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn. Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen. Mensen herstelden van hun stressvolle leven. Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar. Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen.

De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan Gepensioneerd zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg. Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen. Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden.

2020 werd het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met álle mensen… En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…Dat wisten we allemaal.

Maar de lente wist het niet… En de rivieren werden schoner. En de bomen kregen blad. En de bloembollen kwamen uit. En het werd steeds warmer. En er waren ineens veel meer vogels.

En toen kwam het verlossende woord… De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was. En dat het virus had verloren! Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!! En toen ging iedereen de straat op… Met tranen in de ogen… Zonder maskers en handschoenen… De buren werden geknuffeld, alsof het familie was. En de wereld was liefdevoller geworden. En de mensen waren humaner geworden. En ze hadden weer waarden en normen. De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen. Doordat alles lang stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan.

En toen kwam de zomer…. Omdat de lente het niet wist. En hij was er nog steeds. Ondanks alles. Ondanks het virus. Ondanks de dood.
Omdat de lente het niet wist, leerde iedereen de zin van het leven.

“Geïnspireerd door Irene Vella – ‘Het was 11 maart 2020’
Geschreven naar de situatie in Nederland door Susan Blanco – De Taalrecycler (je kunt haar volgen op Facebook )

Gedicht door Susan Blanco