Op zoek naar verdieping


De eerste baan van acteur Edwin Jonker was er meteen eentje in een musical. Toch had hij geen ambities in die richting: “Ik ben een laatbloeier.”

In niets lijkt Edwin Jonker (40) op de kale, blanke Oliver Warbucks die iedereen kent uit de film Annie. Des te leuker om hem te spelen, vindt hij: “Ik was vroeger bang van die man.” CultuurWerkt! spreekt de musicalster, die eigenlijk Maarten van Rossem wilde worden. 

Jij bent onze coverster!
“Een primeur! Ik heb natuurlijk wel in bladen gestaan, maar nog niet op de cover. Leuk hoor, ik vind het een hele eer.”
 

We hebben jou gekozen omdat je de rol van  Oliver Warbucks gaat spelen in de musical Annie. Wat is dat voor rol?
“Oliver Warbucks is een harde, dominante zakenman. We moderniseren hem een beetje en maken van hem een CEO. Hij denkt in termen van winst en kapitaal, niet in mensen. Ik was als kind altijd een beetje bang voor hem. Daarom vind ik het nu zo leuk om hem te spelen. Hij maakt een mooie ontwikkeling door tijdens de voorstelling. Hij adopteert het weesmeisje Annie in eerste instantie puur vanwege publiciteitsdoeleinden. Maar gaandeweg krijgt hij een zwak voor haar. En daarmee een hart. Als je je die rol voor de geest haalt – iedereen heeft denk ik de film uit 1982 wel eens gezien – weet je dat ik totaal niet op die man lijk. Ik ben niet kaal, ik ben niet blank en volgens mij was hij ook ouder dan ik.”  

 

janita-sassen---Edwin-Jonker-7276

 

Wat was voor jou een reden om ja te zeggen tegen de rol?
“De rol van Oliver Warbucks is iconisch. Ik vond het ook gaaf dat William Spaaij, de regisseur, en de anderen van  het artistieke team vonden dat juist ik die rol moest spelen. Vond ik spannend, gewaagd. Het past in deze tijd. De uitdaging is om het verhaal opnieuw zinvol te maken. In de vertaling zitten subtiele verwijzingen naar hedendaagse problemen, zoals de muur tussen Amerika en Mexico, maar ook het schoonheidsideaal waar je aan moet voldoen.”  

Wat is er verder nieuw?
“Het klinkt altijd een beetje cliché, hè: ‘We stoppen het in een nieuw jasje.’ Maar zo is het wel. Annie is al heel goed gespeeld en de film is al heel leuk, dus waarom vertel je dit verhaal? Maar de eenzaamheid van 
Annie en de zoektocht naar haar ouders zijn universeel. Wat ik te gek vind, is dat je het gevoel moet krijgen alsof je in Annie’s fantasiewereld zit. Het krijgt een beetje een Alice-in-Wonderlandgehalte, het uiterlijk van alle volwassenen krijgt iets vreemds mee. Je ziet het verhaal door de ogen van het kind. Oorspronkelijk is Annie een stripverhaal uit de jaren twintig. Daarin is Annie wat brutaler dan in de film, ze zoekt de dingen meer op, is veel meer de architect van haar eigen leven. Dat willen we in de musical ook laten zien.” 

 

janita-sassen---Edwin-Jonker-7367ze

 

Edwin Jonker werd geboren in de Kinkerstraat in Amsterdam en verhuisde toen hij klein was naar Gein in Zuid-Oost, “waar alle Amsterdammers naartoe zijn geduwd”. Zijn moeder is Nederlands, zijn vader Surinaams. Hij groeide op in een liefdevol gezin met een oudere en een jongere zus, vlak bij de natuur en de Vinkeveense plassen. Hutten bouwen, buiten spelen met vriendjes, dat werk. Hij was op school helemaal niet het type voor het schooltoneel: “Ik ben een laatbloeier en een dromer.” Na het vwo ging hij geschiedenis studeren en zong met vrienden met wie hij opgroeide in een band. 

Daar was jij zeker de leadzanger?
“Juist niet. Ik deed alleen achtergrondzang en was helemaal niet zo goed. Ik zong eigenlijk best vals, haha. De moeder v
an een van mijn vriendjes had een keer een bedrijfsuitje of zoiets waar wij optraden. Daar was ook Fons Merkies, een componist van film- en musicalmuziek. Die sprak mij aan en zei: ‘We zijn bezig met de voorstelling Home, daarmee gaan we het land door en het gaat over moeilijk opvoedbare kinderen. Ik denk dat het bij je past.’ Ik was ook lastig geweest, ben twee keer van school gestuurd, dus dat lag me inderdaad wel. Ik was begin twintig en dacht: dit ga ik doen, dan pak ik daarna mijn studie wel weer op en heb ik een leuk verhaal voor later.” 

Dat studeren is er alleen niet meer van gekomen.
“Maarten van Rossem was mijn voorbeeld, dus dat wilde ik ook: boeken schrijven, Amerika bestuderen en vooral vertellen wat ík ervan vond. Ik heb nooit leraar willen word
en. Maar dat was waarschijnlijk wel gebeurd als ik die studie had afgemaakt. We kunnen niet allemaal Maarten van Rossem worden toch? Maar soms overkomen dingen je en ga je een andere kant op.” 

 

janita-sassen---Edwin-Jonker-7567

 

Jij ging dat avontuur onbevangen aan?
“Ja. Ik ben nooit bang ge
weest. Ik zeg meer ja tegen dingen dan nee. Heel intuïtief en impulsief. Ik ben niet echt een nadenker, ik stippel mijn carrière uit op gevoel. Ik ging niet uitzoeken of ik kans had op een baan, ik voelde dat ik dit moest doen. Zo heb ik er heel lang over gedacht, wat heel fijn was. Bij anderen, die vier jaar toneelschool hadden gedaan, zag ik stress: je hebt erin geïnvesteerd, dus je moet werk vinden.” 

Had jij geen plan B?
“Ik dacht: ik kan altijd mijn studie weer oppakken. Maar op een gegeven moment 
kwam er een omslag. Ik had een huis gekocht, kreeg kinderen en had voor mijn gevoel een leeftijd waarop je niet meer in de schoolbanken zit. Toen werd het anders, er kwam iets bij: de angst dat ik geen rollen meer zou krijgen. Ik werd afhankelijk van andere mensen, van hun ‘ja’ of ‘nee’. Dat vond ik moeilijk. De lol ging eraf en acteren werd werk.” 

Je was een vrije vogel en ineens zat je in een kooi.
“Ik kende dat gevoel niet. Had nooit eerder een baantje gehad, mijn eerste baan was meteen die rol in Home. 
Ik hoefde niet zoveel, geen brommer, ik ben niet materialistisch ingesteld. Alleen gel was belangrijk, want mijn haar moest goed zitten. Maar dan ben je voor twee euro klaar, haha. Ik had me ergens altijd onafhankelijk gevoeld en was ineens afhankelijk van een auditie. Dus ik besloot te stoppen met acteren. Ik leunde heel erg op mijn talent, maar zonder opleiding zit je snel aan je plafond. Het werd op een gegeven moment een trucje.” 

 

janita-sassen---Edwin-Jonker-7063

 

Hoe oud was je toen? 
“Tegen de dertig. Ik ben toen anderhalf jaar gestopt met acteren. Maar het begon toch weer te kriebelen en ik kreeg de kans om auditie te doen voor Sister Act. Dat was een komische rol – Natte Harry – samen met Simone Kleinsma, die moeder-overste speelde. Ik besloot ditmaal anders te werk te gaan. Het klinkt raar, maar ik ben hard gaan werken. Het laconieke, wat ik in het begin had, heb ik afgeschud. Ik ben serieuzer geworden, wilde meer verrassen met wat ik kon. Ik heb de verdieping van mijn vak opgezocht.”

Allemaal leuk, dat werk, maar hoe is het met jou privé?
Lachend: “Daar kan ik wel iets over zeggen hoor. Weet je wat grappig is? Ik ben nu een jaar of vijf single en sinds die tijd gaat mijn carrière…” Edwin maakt een gebaar dat steil omhoog gaat. “Natuurlijk heb ik daarover nagedacht: hoe kan dat? Ik ka
n me verliezen in een relatie, wil het gezellig en goed hebben met mijn vriendin. Maar toen mijn laatste relatie uitging, kon ik me volledig focussen op mijn werk. Overigens is ze nog steeds heel belangrijk voor me, echt een goede vriendin.” 

O? Komt het misschien nog goed? 
“Zeg nooit nooit. Op dit moment niet, maar je weet niet hoe het leven loopt. Ik ben gewoon blij dat we nog steeds zo goed met elkaar kunnen opschieten. En ik ben ook blij met deze fase van mijn carrière: ik maak mijn eigen muziek, wil daa
r misschien wel het theater mee in. Ik speel in mooie musicals, toneelstukken, series en films. Kan niet beter eigenlijk. Toch weer die laatbloeier, hè?”

 

janita-sassen---Edwin-Jonker-7113vvdddd

 

Annie wie?
Annie is een musical uit 1977 die is gebaseerd op de strip Little Orphan Annie van Harold Gray uit de jaren twintig. De voorstelling stond meteen zes jaar op Broadway in New York. Sarah Jessica Parker ( Sex and the City ) speelde bijvoorbeeld een van de Annies. Het verhaal gaat over het elfjarige weesmeisje Annie dat in het tehuis woont van de drankzuchtige Miss Hannigan (in deze productie gespeeld door Willemijn Verkaik). Zij en de andere meisjes moeten voortdurend schoonmaken en klusjes doen. Op een dag mag Annie een weekje logeren bij de steenrijke zakenman Oliver Warbucks. Ze wint zijn hart en samen gaan ze op zoek naar Annie’s echte ouders. Dat blijkt nog een lastige klus.

Fotografie: Janita Sassen